Eski dünya tarihinde ilk insanlar, büyük bir tarih yazan Yunanlılardı. M.ö 8. yüzyılın başında, Yunanistan anakarasında yükseldiler, çok sayıda teknede Küçük Asya adalarını işgal ettiler, Akdeniz havzasındaki adaları büyük bir askeri güçle ele geçirdiler. Yunanlılar Anadolu'yu ve "Pont Denizi" (Karadeniz) çevresindeki bölgeyi işgal ettiler. İlginçtir ki, çoğu Avrupa ve Rus tarihçileri, Yunanlılara kadar, bu engin Sömürgeleştirilmiş coğrafyada, böyle muhteşem şehir ve ilçeleri, ekili bağ ve bahçelerin inşa eden, sulama kanalları kuran ve özellikle hayvancılık, sığır ve yerleşik emekle uğraşan Türk kabilelerinin isimlerini bile anmıyorlar.
Peki, tarihi literatürde kaydedilen "yerli halk" kimdir ve onlar soy kök olarak hangi halka mensup yerli kadim ev sahibidir-İskitler... İnkâr edilemez tarihsel gerçek şu ki, m. Ö. VIII-VI. Yüzyıllarda, işgal altındaki topraklarda- Anadolu ve Pont denizi Havzasında antik kentlerin, anıtların ve diğer binaların inşasında - "Yerliler" soy soy, zor ve haksız koşullar altında işgalci Yunanlılara "muhteşem tarih" yazdılar. Ancak, daha sonraki bazı tarihi literatürde "yerel nüfus" ile Türklerin ve Yunanlıların tek tek şehirleri arasındaki yakın ticari ilişkilerden bahsedilmektedir. Bu ilişkilerin devam etmesi, Yunanlılarda sadakat ve samimiyet bulunmasa bile, onları yakın bir askeri müttefik haline getirdi. Bu bağlamda, sadece iki tarihi gerçekten bahsetmek yeterlidir.
Makedonya valisi Alexander Phrygia, ordu komutanı Zopirionu, m. ö. 331-330'da, 30.000 kişilik bir orduyla Pont Denizi etrafındaki Yunan şehirlerine ve İskit kabileleriyle savaşmak için gönderdi. Yunan şehir Olbia'yı (Pont Denizi'nin kuzeybatısında, daha sonra Slav'ların gelişiyle "Rus bozkırları" olarak bilinen Herodot'un Scythia'daki Kıpçak bozkırlarında), Makedon'ların Zopiriona'ya karşı sert bir direniş göstermesine rağmen, yardımlarına gelen İskit kabileleri düşman ordusunu yok etti. Başka bir tarihi gerçek. M.Ö. 4. yüzyılın sonunda,"Bosfor çarı" (Boğaz Çarı) Perisade'nin ölümünden sonra oğulları Evmel ve Satir arasında kanlı güç savaşları başladı. Veliaht Prens Satire, 2.000 Yunan ve 2.000Trakya'lıı paralı asker değil, "Bosfor çarlığının" İskit kabilelerinden 30.000 Müttefik savaşçısı zafer kazandırmıştı. Bu, yerel nüfusun, hem Yunan imparatorları hem de Roma imparatorları döneminde, büyük şehirlerin, muhteşem sarayların ve anıtların, onları süsleyen mimari ve heykel incilerinin yapımında Anadolu topraklarında ve Pont Denizi çevresinde olağanüstü bir rol oynadığını kanıtlıyor. Türk'leri unutmak tarihsel bir haksızlıktır. Çünkü işgalci Avrupalı imparatorlar, farklı dönemlerde, bu anıtları Dede Türk'lerin kara topraklarına inşa ettiklerinde, Yunanistan anakarasında yaşayan Yunanlıları ya da Roma'da yaşayan Romalıları sürüp getirerek onların güçlerini kullanmadılar. Her görkemli binanın, binlerce kölenin "yerel nüfusun" hayatı pahasına tamamlandığı yadsınamaz bir gerçektir. Bu bakış açısından, tarihsel olarak Türk topraklarında gözü olan Yunan cihangirlerin bugünün yeni milliyetçi torunları tarafından Ayasofya çevresinde temelsiz sesler çıkarmalarını tarih asla affetmeyecek! Bugün, değerli Türk sanatçıların zengin bir mimari tarzda dekore ettiği Ayasofya, muhteşemliği ve yüceliğiyle ne bir yoksul Yunan kilisesi, ne de Roma İmparatoru Büyük Konstantin zamanında restore edilen bir ibadethanedir. Bugün İstanbul Avrupa'nın merkezi, Ayasofya ise incisi! Bu tarih Türklerin onur tarihidir. Hiç kimse bunu unutmamalı! Çünkü işgalci Avrupalılar tarafından yüzyıllardır kanı vatan toprağına dökülen de Türktür, zalim düşmanın bin yıllardan gelen kanlı tarihine son veren de Türktür. Bu tarihi açıklığa kavuşturmak için, 11. yüzyılda Selçuk Sultan Alp Arslan ve Bizans imparatoru Roma IV Diyojen arasındaki olayı hatırlamak yeterlidir. Tarihe göre, Alp Arslan komutasındaki Türkmen Oğuzların sayısından, Diyojen, Bizans'lılardan başka, defalarca fazla olan "yerel nüfus" olarak adlandırdığı İskit kabilelerinden ibaret paralı askerler toplamıştı. Durum çok ciddiydi. Alp Arslan'ın emriyle saldıran Türkler, "Allah, Allah" diye bağırdı ve ölüm kalım savaşındaki durumu tamamen değiştirdi. Bizans ordusunun sağ ve sol yanlarında duran İskit takımları, dil, kan ve din kardeşlerinin önlerinde durduğunu gördü ve Alp Aslanı'nın tarafına geçtiler. Bu zafer tarihsel bir gerçeği doğruladı: ister Doğu'da ister Batı'da olsun, herhangi bir isim altında yaşayan her Türk kendisini "Allah'ın Türk ordusunun" Mahmud Kaşgar'lı yenilmez bir savaşçısı olarak görüyordu.
Bu tarihi kardeşlik sayesinde, 26 Ağustos 1071'de Alp Arslan, önemli bir Bizans kalesini - Doğu Bizans'taki kale şehri Malazgird'i ele geçirerek Selçuklu devletinin temellerini attı. Alp Arslan ciddi bu savaşta yaralanan Bizans imparatoru Romen Diyojen'i IV yakaladı. Diyojen'in Hayatını kurtarmak için Bizanslılar, eski "yerel nüfus" - Türk kabileleri tarafından işgal edilen toprakları sultana Dede mirası olarak geri vermek zorunda kaldılar. Alp Arslan'ın komutası altında, tarihte farklı zamanlarda işgalci Rum'ların ve sonra Bizanslıların baskısı altında yüzyıllarca yaşamaya zorlanan Selçukluların bu kutsal zaferi, Türklerin Konstantinopolis'e yolunu açtı. . Alman tarihçi Helmser'in Malazgirt Savaşı'nı "Büyük Bizans İmparatorluğu'nun ölümü" olarak adlandırması tesadüf değildir. Kısaca söylediklerimiz, bir kez daha Türkmen topraklarından Büyük Göçle gelen ("Bia" adı verilen Altay Türk'lerinin tarihte bir zamanlar) bugün Küçük Asya'ya gelmiş şimdiki Van Gölü (aslında Bia Gölü) civarında. 9. yüzyıldan 6. yüzyıla kadar, üç yüzyıllık Doğu'nun güçlü "Biaini" krallığını yaratmışlar) Selçuklu kabileleri, yüzyıllardır Avrupa imparatorlarının askeri işgali olan Anadolu'yu kurtardı ve Dededen vâris olarak buraya yerleşti. Tarihsel adalet açısından, Sultan Mehmet'in Avrupa kıyısındaki Konstantinopolis'e (şimdi İstanbul), "Pont denizinin" Asya kıyılarından gelen güçlü bir orduyla girmesi, Türk cihangirinin birilerinin atalarının topraklarını işgal etmesi değil, aksine düşmanın ayak izleri altında kalan Dede topraklarını özgürleştiren tarihi bir fetihtir! Fatih Sultan Mehmet tarafından Türkiye Cumhuriyeti'ne emanet edilen bir tapınak olan Ayasofya'nın kullanımı uluslararası hukuk ve demokrasiye dayanmaktadır.
Pr.Dr. Ejder Tağıoğlu, (filolog-tarihçi)
18.06.2020.
Türkiyə- asasmedya, tarihistan,
Kıprıs - kıbrishakikat
